رسم خوب اوج گرفتن

عقاب وقتي مي خواهد به ارتفاع بالاتري صعود كني، در لبه ي يك صخره، به انتظار يك اتفاق مي نشيند! مي دانيد آن اتفاق چيست؟ گردبادي كه از رو به رو بيايد!

عقاب به محض اين كه آمدن گردباد را حس كرد، بال هاي خود را مي گشايد و اجازه ميدهد باد او را با خود بلند كند. به محض اين كه طوفان قصد سرنگوني عقاب را كرد، اين پرنده ي بلند پرواز، سر خود را به سوي آسمان بلند مي كند و عمود بر طوفان مي ايستد و مانند گلوله ي توپي، به سمت بالا پرتاب مي شود.

 او آن قدر با كمك باد مخالف، اوج مي گيرد تا به ارتفاع مورد نظر برسد و آن گاه با چرخش خود به سوي قله ي مورد نظر، در بالاترين نقطه ي كوهستان، مأوا مي گزيند.

خوب به شيوه ي عقاب براي بالارفتن دقت كنيد. او منتظر حادثه مي ماند، حادثه اي كه براي مرغ هاي زميني، يك مصيبت و بلاست. او منتظر طوفان مينشيند تا از انرژي پنهان در گردباد،‌به نفع خود استفاده كند.

انرژي اوج،‌ به رايگان به كسي داده نمي شود. هستي با هيچ موجودي حتي بدترين مخلوقات عالم هم دشمني ندارد و اگر اتفاقي رخ مي دهد كه به ظاهر آزار دهنده و ناخوشايند است،‌ شك نكنيد كه در هر چه رقم ميزند،‌ خير، بركت و سعادت پنهان است. اين ما هستيم كه بايد شجاعت رويارويي با جريان هاي مخالف را داشته باشيم و در وقت مناسب،‌ بال هاي خود را بگشاييم و چرخش صعود خود به سمت بالا را تجربه كنيم.